Mattheus 2:10-11: ‘’Toen zij de ster zagen, verheugden zij zich met zeer grote vreugde. En toen zij in het huis kwamen, vonden zij het Kind met Maria, Zijn moeder, en zij vielen neer en aanbaden Het. Zij openden hun schatkisten en brachten Hem geschenken: goud en wierook en mirre.’’

Goud, wierook en mirre

Advent is een periode waarin we elk jaar bewust stil mogen en eigenlijk ook stil moeten staan. Toch lijkt deze tijd tegenwoordig vooral gericht te zijn op feestvieren, lekker eten, vrije dagen en veel gezelligheid. Op zichzelf niet verkeerd natuurlijk, maar daardoor raakt de ware betekenis steeds meer en meer op de achtergrond. Juist daarom is het onze taak als christenen om ons te blijven richten op die ene, belangrijkste boodschap.

We lezen in Mattheüs 2 over de wijzen uit het oosten die een bijzonder kind kwamen eren. In mijn studiebijbel staat er in de kanttekening dat de wijzen mogelijk bekend waren met de profetie van Bileam die in Numeri 24:17 beschreven wordt: ‘‘Ik zal hem zien, maar niet nu; ik zal hem aanschouwen, maar niet van nabij. Er zal een ster uit Jakob voortkomen, er zal een scepter uit Israël opkomen; hij zal de flanken van Moab verbrijzelen en alle zonen van Seth vernietigen.’’ Volgens de joden ging dit om een verwachte Messiaanse Verlosser. Hier is een hele geschiedenis achter te vinden, mijn advies is om dit eens te onderzoeken.

Uit deze verwachting blijkt dat Gods belofte heerlijk vervuld is. De Verlosser ís namelijk gekomen. Als we het hoofdstuk verder lezen en bij Mattheüs 2 vers 10 en 11 aankomen, wordt er beschreven dat de wijzen drie schatten hadden meegenomen, namelijk: goud en wierook en mirre. De allereerste gedachte die bij mijzelf opkwam was: kan dit te maken hebben met geloof, hoop en liefde? Bijbels gezien kon ik er geen goede onderbouwing voor vinden dat deze met elkaar in verband staan, maar eigenlijk is dit verband juist prachtig!

Elk van deze geschenken kan ons namelijk iets laten zien van de kern van het christelijk leven: geloof, hoop en liefde.

Goud was in die tijd bedoeld als geschenk voor een koning, zuiver en kostbaar. Zo kunnen we dat reflecteren als een symbool van liefde. De liefde die God ons toont in de komst van Zijn eigen Zoon. Een liefde die de wereld verandert en die ons ook uitnodigt om zelf liefdevol te leven.

Wierook werd gebruikt in de tempel waar het opsteeg als gebed en aanbidding naar God toe. Het was ook het enige drukwerk dat op het altaar was toegestaan. Dit roept ons op om te geloven, erop te vertrouwen dat God aanwezig is, ook als we hem niet direct kunnen zien of voelen. Het geloofd verbindt ons met Hem en ons gebed is als een reukwerk dat opstijgt.

Mirre wordt in de Bijbel ook wel geassocieerd met lijden en dood, doordat de hars van de mirreboom werd gebruikt om doden te balsemen, maar ook voor verzorging en medicijnen. Ik geloof dat we dit mogen zien als een teken dat God aanwezig is bij het lijden én de weg naar herstel of de weg naar Hemzelf.

Door deze schatten te koppelen aan geloof, hoop en liefde in deze adventstijd, mogen wij hier nog iets van leren. Het mag ons herinneren dat Advent niet alleen een tijd van verwachting en wachten is, maar een tijd waarin we liefde kunnen ontvangen en doorgeven, waarin ons geloof wordt aangeraakt en waarin hoop ons draagt. Laat ons gebed dan ook zijn dat dit door mag werken in onze levens en ons mag doen uitzien naar de (terug)komst van de eeuwige Koning.

Een gezegende kerst allemaal. Halleluja, amen.

​Dianne Brouwer-de Vries