Column: Biddag, zullen we het dit jaar anders doen?

Biddag, zullen we het dit jaar anders doen?

De volgende vraag stelde een collega op school vorig jaar aan mij. Waarom zijn de Urker leerlingen op de tweede woensdag in februari toch steeds vrij? Ik dacht bij mezelf wat een overbodige vraag volgens mij weet jij heel goed wat er aan de hand is op deze dag. Wat zou er achter deze vraag schuil gaan… maar goed ik antwoorde mijn collega met een lach. O, maar die dag dat is bij ons een hele mooie oude traditie. Een dag apart gezet voor biddende handen, ja zo is het hoe ik het zie. Het is als een soort aparte zondag waarop de kerk haar deuren tweemaal opent voor haar publiek. Een dag met het gebed centraal, midden in de week, eigenlijk best uniek. Mooi om zo aan het begin van het jaar met elkaar stil te staan. Bij de vraag van wie we het allemaal verwachten en om samen in gebed te gaan.

Mijn collega keek mij met gefronste wenkbrauwen strak aan en onderbrak toen abrupt mijn positieve verhaal. Ja, Sjoerd dit klinkt natuurlijk wel heel erg mooi allemaal. Maar toen ik aan mijn Urker leerlingen vroeg wat ze nu werkelijk op deze dag hadden gedaan. Hoorde ik toch een heel ander antwoord wel te verstaan. Omdat ze op Urk wonen zouden ze recht hebben op deze extra vrije dag. Waarop je vervolgens zelf zou mogen bepalen wat je doen mag? Begrijp me niet verkeerd ik bedoel dit uiteraard met respect. Maar ik denk dat er op die dag in veel winkelstraten klonk het Urker dialect. En niet zoals jij hier nu beweert om netjes naar de kerk te gaan. Nee, bij de Mac Donalds was het rond vijf uur s ’middags erg druk ze moesten zelfs lang in de rij gaan staan.

Zucht, ja ik weet het, er zijn ook mensen die zien de biddag als een door de mens verzonnen iets. Dus om naar de kerk te gaan op die dag, dat zegt hun werkelijk niets. Nee, ze willen als Urker wel vrij om naar de kerk toe te kunnen gaan. Maar vervolgens blijven ze zelf op biddag ver bij Gods huis vandaan… Helaas zijn er mensen die dus misbruik maken van deze gelegenheid. En deze dag vooral zien als extra vrije tijd. En toch is deze prachtige traditie het meer dan waard om in stand te houden. Er zijn al zoveel jaren ons voorgegaan, waar op mensen op deze dag samen hun handen vouwden. Ons voorgeslacht heeft ons laten zien dat we niets zouden zijn in het leven. Als Hij het zelf niet was die ons dit allemaal heeft gegeven! Iedere dag zou een biddag moeten zijn. En groot zou dit moeten voorleven aan klein.

Bovenstaand gesprek was vorig jaar in de tweede week van februari, biddag op Urk was toen net geweest. Veel mensen kiezen volgens mijn collega tegenwoordig een andere invulling, zoals u hier nu leest. Ik kom dit zelf ook tegen, het was voor mij echt geen nieuw verhaal. En als we misschien eerlijk zijn erkennen we dit in onze omgeving denk ik allemaal. Wat zou het bijzonder zijn als het gesprek van dit jaar anders zal gaan verlopen. Geen verhalen meer van mensen die er op uit gaan om een nieuwe garderobes in te kopen. Maar verhalen van mensen die er voor kiezen om samen te bidden ook speciaal op deze dag. Voor van oudsher de visserij maar ook voor al het andere werk wat een ieder hier doen mag. Want we weten toch nog wel dat alles wat en wie we zijn we uit zijn Hand hebben mogen ontvangen. Zou dan niet, in gesprek willen gaan met Hem, moeten zijn ons diepste verlangen?

Sjoerd Bakker Jongerenpastor GKU

Print your tickets