Column: Een verhaaltje uit het bos?

Een verhaaltje uit bos?

Daar lagen ze dan samen op de grond in het bos. Ooit hoog verbonden aan een boom en nu lagen ze daar eenzaam en los. Het was een enorme val geweest op die winderige dag in het najaar. Gelukkig kwamen ze zacht terecht in het mos en nu lagen ze daar. Totaal verschillend eenieder van zijn eigen soort zullen we maar zeggen. Maar laten we vandaag nu eens even niet op verschil de nadruk leggen.

Zeg schuif eens op zei de eikel je prikt me in mijn zij. Nu ik je zo bekijk wat een lelijk ding ben jij! Kijk maar eens goed naar mijn prachtige vorm. Jij bent vast jaloers want jij bent oerlelijk en je prikt enorm!Ja ik ben een lust voor het oog, kijk nog maar eens goed. Naar mijn volmaakte figuur en prachtige hoed.

De tamme kastanje zei niets terug, ze hield wijselijk haar mond. Maar de eikel nam daar geen genoegen mee en tierde in het rond. Je kan dan wel jaloers zijn maar zeg eens wat terug. Hallo, ik probeer hier een gesprek te voeren, kom op en graag een beetje vlug. Ik wou dat ik kon rollen dacht de kastanje stil, dan rolde ik een stukje op zij. Dan prikte ik niet meer en deed hij misschien wat aardiger tegen mij. Opeens klonken er stemmen en gestamp in het bos. Een mensenkind kwam aangelopen en trok de eikel zijn hoedje zomaar los.

O wat erg zei de eikel dat mij dit moet gebeuren dit kan er ook nog wel bij. Hier lig ik dan lelijk en kaal te wezen met een stomme kastanje aan mijn zij. De kastanje had medelijden met de eikel dat hij zo negatief in het leven stond. Maar toch besloot de kastanje niets te zeggen, ze hield nog steeds haar mond. De regen kwam en de regen ging en de dagen werden donkerder en gingen snel voorbij. En nog altijd lagen de eikel en kastanje op de grond in het mos, zij aan zij.

Het was alweer een tijdje geleden dat de kastanje de eikel had horen mopperen over het leven. De eikel had een enorm zelfbeklag en somde steeds op al het leed wat hem was gegeven. Vroeg in de morgen toen de eerste zonnestralen hun best deden om de nacht te verruilen voor de dag. Gebeurde er iets bijzonders, de bolster van de kastanje brak open en de eikel wist niet wat hij zag. O dit kan er ook nog wel bij, ik met mijn grote mond…. Nu zie ik het pas, jouw schoonheid zit van binnen en ik lig hier lelijk te zijn op de grond.

Nee hoor je bent helemaal niet lelijk en voor het eerst sprak de kastanje vriendelijk terug. Het spijt me van mijn prikkels maar ja die groeien nu eenmaal op mijn rug. Ik ben uniek, bijzonder en perfect op mijn eigen manier zo heeft de schepper mij ooit bedacht. Kijk maar eens om je heen hier in het bos, dan zie je Zijn creativiteit in al haar pracht. Maar beste meneer de eikel om schoonheid van iemand te kunnen zien moet men inderdaad aan de binnenkant zijn. Be- en veroordelen op de buitenkant dat is heel kortzichtig en bepaald niet fijn. Ik wist dan ook niet goed wat ik moest zeggen toen u steeds zo akelig deed tegen mij. De eikel wist niet waar hij kijken moest, ze lagen nog steeds zij aan zij.

O het spijt me zei de eikel wat was ik dom, ik wil je graag om vergeving vragen. Ik ben niet alleen een eikel maar ik heb me ook echt als zodanig gedragen.

Marcus 12:30-31

Sjoerd Bakker Jongerenpastor GKU.

Print your tickets