Column: En ineens is er rouw…

Vanmiddag (31-12-2020) in de dienst klinken de namen van hen die ons het afgelopen jaar ontvallen zijn…

En ineens is er rouw…

Misschien leefde je, je leven en begon je vaak de dag zonder er echt bij stil te staan. Dat alles hier slechts tijdelijk is en dat alles eens voorbij zou gaan. Misschien was je zo druk met de dingen van het leven en leefde je bij de dag. Vond je alles maar zo vanzelfsprekend zelfs zo dat je het bijzondere niet meer zag….

Vaak kom je er pas achter als iets er niet meer is. Waarderen we het pas als de lege plek wordt gevuld met gemis. Dit kan gaan over de kleine dingen die voorbij gaan in het leven. Ze komen nooit meer terug, zoals de kinderjaren die je ooit zijn gegeven. Maar veel dingen worden deels vervangen door weer nieuwe dingen op ons pad. Maar wat als het gemis gaat over iemand die je bij het leven zo intens lief had?

De dagen die er waren werden beleefd zonder een echt besef van morgen. Omdat morgen nooit een vast gegeven is en vandaag genoeg had aan haar eigen zorgen. Maar morgen bleek ineens een dag te worden vol met rouw en vol met verdriet. En hoewel het besef er steeds ergens wel was, verwachten deed je het niet. Gisteren was er nog die heldere hemel, alles was nog goed. Vandaag pakten de wolken zich samen en werd je ondergedompeld in de tegenspoed.

En dan ineens is daar die diepe rouw en wordt de lach verdrongen door tranen in je ogen. Het vanzelfsprekende is er niet meer en het leven heeft je bedrogen. Maar in die tijd met het niet te beschrijven verdiet en die diepe pijn. Mag er ook het Woord van God vol troost en de hoopvolle belofte zijn. Als we namelijk 1 letter mogen toevoegen aan het bittere woordje rouw. Verandert ineens de betekenis want met een extra T ervoor, ontstaat ineens het woordje trouw…. Deze letter heeft overigens de vorm van een Romeins kruis. En juist Zijn offer aan dit martelwerktuig brengt ons thuis.

Het neemt niet alle pijn hier weg dat is een feit. Maar het mag verwijzen naar de belofte dat er een einde komt aan deze tijd. Het beste moet nog komen, dat is voor ons bewaard. De prijs is duur betaald, Gods Zoon werd er zelfs niet voor gespaard. Maar dit geschenk van genade wat wij in ons leven aanvaarden mogen. Is juist het enige wat onze tranen echt kan drogen. Dan mag er zijn naast de rouw. Het enige wat ons echt kan troosten Gods trouw.

En dan ineens is er rouw… maar wat er altijd al was, dat is Gods trouw…

Sjoerd Bakker Jongerenpastor GKU.

Print your tickets