Column: Jongeren aan het woord!

Jongeren aan het woord!

De komende tijd schrijven verschillende jonge broeders en zusters over wat hen bezig houdt in het leven en over hun geloof…

Vandaag Marcelle de Boer-van der Sloot (26)aan het woord:

“Geloof jij?”

In het vorige stukje dat ik schreef ging het over de constante lijn die ik ervaar in mijn geloof. Niet vaak ervaar ik uitschieters qua geloof en als ik buiten Urk ben houd ik mijn geloof vaak liever voor mezelf. De school waar ik deze zomer afscheid van kan nemen staat in Amsterdam. Als ik zeg dat ik van Urk kom is de eerstvolgende vraag altijd: geloof je dan ook?!

‘Ja’ zeg ik dan (soms met tegenzin) en je ziet hun beeldvorming over jou totaal veranderen. Ik krijg het gevoel dat ik daarna minder serieus genomen word. Dit zorgde ervoor dat ik het onderwerp vervolgens zoveel mogelijk vermeed en me voornam om tijdens nieuwe kennismakingen voortaan te antwoorden met ‘nee’.

Toch moet ik bekennen dat ik in die tijd wél een uitschieter heb ervaren. Ik zat namelijk in een werkgroep en we behandelden het ‘protestantisme’. Ik ging lekker achterover zitten en luisterde naar wat de hoogleraar erover te zeggen had. Ik had me immers voorgenomen er niet meer over in gesprek te gaan. Tot hij de vraag stelde: “wie is er Protestants opgevoed?” Ik bleef stil. De hoogleraar kreeg geen echo en vroeg nog eens: “Is hier niemand Protestants opgevoed?” en plots ging mijn hand de lucht in. Uit zichzelf, terwijl ik me had voorgenomen om niets te zeggen! Het was alsof God mij een seintje gaf.

Ik beantwoorde de vragen van de beste man die niet in de gaten had dat ik zojuist een persoonlijk ‘hoogtepuntje’ in mijn geloof had ervaren. Vanaf dat moment besloot ik de vraag of ik geloof of gelovig ben opgevoed altijd met ‘ja’ te beantwoorden 😉

Print your tickets