De kerk komt op het laatst…

De kerk komt op het laatst…

Op vakantie in Italië kwam ik in het kustplaatsje Caorle een bijzonder kerkje tegen. Helemaal aan het einde van de boulevard stond het daar, eigenlijk best wel afgelegen. Het leek wel alsof het mij iets wou vertellen, zie mij hier nu staan, ver weg van de rest en apart gezet. Velen zullen denken, wat een bijzondere mooie plek, zo aan het water maar het is maar net hoe je het bekijkt en waar je op let. Ik keek namelijk naar dat kerkje, nadat ik die ochtend een artikel had gelezen en mijn gedachten gingen aan de loop. Het artikel wat ik had gelezen droeg namelijk de pijnlijke titel, “kerk te koop”.

In Nederland heeft 1 op de 5 kerkgebouwen inmiddels een andere functie gekregen. Ik vraag me af, hoe heeft dit toch zover kunnen komen, was het omdat de wereld harder sprak terwijl wij zwegen? Was het ons wel goed omdat de kerk naar onze smaak niet genoeg met haar tijd zou zijn meegegaan? Is ze daarom vaak zo apart, achteraf, alleen en uiteindelijk leeg komen te staan? O, maar ik geloof wel hoor zegt de mens, daar heb ik alleen de kerk niet meer voor nodig! We sluiten dus haar deuren, maken er restaurants of appartementen van want haar oorspronkelijke functie is immers overbodig. Ik kan het in het leven wel alleen, waar haalt men deze onzin toch vandaan? Ik hoef u er toch niet aan te herinneren dat juist hierdoor het al vanaf het begin is misgegaan…

Welke plek neemt de kerk nu eigenlijk werkelijk in, in uw dagelijkse leven? Staat ze centraal, als onderdeel van elke dag, of heeft u haar ook een plekje achteraf gegeven? De kerk is geen gebouw het is een gemeenschap van zoekende christenen aan elkaar gegeven door de Heer. Hoe kan het dan toch dat kerken leeg komen te staan, heeft iedereen zijn eigen waarheid dan gevonden en is er op dat vlak dan geen naastenliefde meer? De Geest is er uit zei eens iemand met een verheven stem! Maar ik ben het absoluut niet eens met hem! Waar twee of meer bijelkaar zijn daar ben Ik in hun midden zegt de Heer. Zijn we hiervoor blind en doof geworden, weten we dit dan niet meer? Gaat het dan alleen maar om de eigen IK in ons aardse bestaan? Laten we de ander zo gemakkelijk los zodat iedereen zijn eigen wegen kan gaan?

Zou het tij nog kunnen keren zodat de kerk, de gemeenschap weer in het midden van de samenleving komt te staan? Samen bidden, samen zingen, samen zoeken naar het plan van onze Heer, samen in de naam van Jezus verdergaan. Intussen sta ik nog steeds voor het kerkje op die bijzondere eenzame plek. Mijn gedachten gingen uit naar de situatie van de kerk in Nederland, is dat gek?

Het kerkje in Caorle, ik bekijk haar nog even goed, haar toren staat los van de kerk. De toren wijst nu alleen nog maar naar boven maar herinnert ons ook aan haar vroegere werk. Ze heeft namelijk ook lange tijd dienst gedaan met een dubbele taak. Ze was naast kerktoren ook een vuurtoren, dat zie je niet zo vaak…

Zachtjes komt er een gebed op mijn lippen, dat wij als die toren mogen zijn met een dubbele functie in onze IK cultuur. Wijzend naar God met heel ons leven maar ook delend van het vuur. Heilig vuur geeft sturing, geeft licht en warmte, ze verspreid het om haar heen. Zo hoort de kerk te zijn temidden van de samenleving want de boodschap is er voor iedereen! De kerk dus centraal en niet zoals dit kerkje op een afgelegen plekje in ons leven. Maar zichtbaar in het midden, als plek waar we mogen delen met elkaar wat ons is gegeven. Inmiddels loop ik weer verder, mijn gedachten stonden even stil. Misschien omdat het mijn vurige wens is voor de kerk, maar ik voel het is veel meer dan dat, ik geloof dat het namelijk is, God wil…

Sjoerd Bakker Jongerenpastor GKU.

Print your tickets