Even tot stilstand komen

Het aanleveren van deze column heeft even op zich laten wachten… Hoe komt dat, vroeg ik mezelf af tijdens het schrijven van dit stukje. Als ik terugkijk op de afgelopen week, noem ik vooral heel veel werk, hobby, huis, vrienden, etcetera op. Dat zorgde ook voor de vraag: heb ik nog wel de juiste prioriteiten?

Het is een veelbesproken iets: door drukte en tijdgebrek is er weinig tijd voor God en Zijn woord. Dat betekent niet dat het verkeerd is om dit steeds weer te benoemen en jezelf te beproeven over je eigen persoonlijke leven en tijdsindeling. Naar mijn mening is het juist iets dat nooit genoeg besproken wordt omdat ik het niet als iets kritisch zie, maar als een bemoediging. Een bemoediging om even tot stilstand te komen: even weer naar de basis, je prioriteiten herstellen en komen tot Hem.

Ook al neem je God elke dag mee in je leven en dagelijks doen, iedereen heeft regelmatig te maken met drukte en tijdsgebrek en daardoor kunnen sommige dingen er ‘bij inschieten’, zoals we dat noemen. Zoals ik hierboven al noemde, denk ik dat het iets moois is wanneer je beseft dat dat zo is. Daardoor kun je juist weer terugkeren naar de rust. Rust die bij God alleen te vinden is, rust die Hij je geeft. Elke dag opnieuw.

Een bemoediging dus, om te mogen weten dat Hij nooit tegen jou zal zeggen: nu even niet, Ik heb geen tijd of: straks ben jij aan de beurt. Bij God kun je altijd terecht: in gebed of bijvoorbeeld door zang. Of gewoon stil worden en in de stilte je gedachten tot Hem richten. Aan Zijn voeten is namelijk de hoogste plaats.

Wauw, wat een voorrecht. Als je dat mag weten en beleven. Iedere dag, week, maand, heel je leven lang.

God laat jou niet los, dat is vast en zeker. Amen.

Dianne Brouwer-de Vries (24)