Vastentijd… en daarna?

De veertigdagentijd is inmiddels in volle gang. ‘Traditioneel’ is dit een periode waarin veel christenen ervoor kiezen om te vasten. Denk aan: minder chocolade eten, minderen met sociale media, vul het voor jezelf maar in. Het idee daarachter is dat we in de aanloop naar Pasen bewuster leven en meer tijd met God doorbrengen.

Daar is natuurlijk niks mis mee en ik wil je ook vooral aanmoedigen om het te doen! Maar, waarom alleen deze veertig dagen? Als we merken dat bepaalde gewoontes ons veel afleiden of juist helemaal niet goed voor ons zijn, waarom zouden we daar dan niet helemaal mee breken? Waarom slechts tijdelijk? Is vasten bedoeld als een soort korte pauze van iets of nodigt het ons uit om onszelf dieper te onderzoeken? Erg interessant als je het mij vraagt.

Om te snappen wat ik precies bedoel, wil ik je uitnodigen om Jesaja 58 te lezen. Het gaat hier ook over vasten, maar dan breder bekeken. Niet alleen jezelf iets tijdelijks ontzeggen, maar: recht doen, omzien naar de ander, een verandering in je hart maken. Dát is de hele ware betekenis en het doel van vasten. Het brengt ons dichter bij God. Niet tijdelijk, maar voor altijd.

Misschien is de afloop van de veertigdagentijd daarom geen eindpunt maar een beginpunt: de veertigdagentijd is een periode waarin we mogen ontdekken wat onze ziel werkelijk voedt en de tijd daarna is een kans om ons hart werkelijk te veranderen en dichter bij God te leven.

Mattheüs 6:17-18: ‘’Maar als u vast, zalf dan uw hoofd en was uw gezicht, zodat het door de mensen niet gezien wordt als u vast, maar door uw Vader, Die in het verborgene is; en uw Vader, Die in het verborgene ziet, zal het u in het openbaar vergelden.’’

Dianne Brouwer-de Vries (23)