Zijn licht in onze chaos
Het nieuwe jaar is inmiddels weer een paar weken aan de gang, de vakantie voorbij, de dagen vullen zich en de weken volgen elkaar weer in een rap tempo op. En ergens onderweg in dat ritme raakt de stilte met God wat naar de rand, dat brandende vuur van Kerst lijkt in de drukte van alledag wat te doven. Het brandt nog wel, maar laag. Hoewel het mijn goede voornemen was om weer bewust stille tijd te nemen voor de dag begint, waren we alweer half op weg in januari…
Daar zat ik dan afgelopen maandag. Ik ging er toch weer eens bewust voor zitten, maar ja: waar begin je dan? Het voelde wat onwennig en voor ik wist waren mijn gedachten al afgedwaald naar van alles en nog wat; bed afhalen, boodschappen doen, was draaien, geboortekaartjes regelen en ga zo maar door. Ik las wel, maar de helft kwam eigenlijk niet binnen. En ergens sloop dat gevoel naar binnen: dit had beter gekund, zo is de stille tijd niet goed genoeg.
Op dat moment herinnerde ik me dat ik ergens nog een leesschema had en pakte het erbij. Voor dag 1 een combinatie van delen uit Genesis 1 en Johannes 1. De allereerste woorden uit de Bijbel, “In het begin schiep God de hemel en de aarde…”, zo bekend dat ik ze bijna oversloeg. Tot ik zag hoe het begint: woest, leeg, donker. Geen orde. En juist daar spreekt God. Hij wacht niet tot de chaos verdwenen is. Hij spreekt erin: “Er zij licht.” En ook Johannes 1 begint met die woorden: “In het begin…” Maar dit keer geen beschrijving van hemel en aarde. Dit keer gaat het over het Woord, over licht dat niet gesproken wordt, maar is gekomen en komt. Dat mens is geworden, onder ons woont. Niet op afstand, maar midden in de werkelijkheid, midden in onze drukte en chaos.
Juist daarin voelde ik een stukje herkenning. In dat lezen met een hoofd vol rommel en to-do’s, in die stilte die maar niet stil wilde worden. Alsof God daar geen afwijzing gaf, dat dat eerst allemaal opgeruimd moest zijn, maar iets toevoegde. Niet eerst orde, maar licht. Geen oplossing voor de chaos, maar Zijn aanwezigheid erin. Alsof dat kleine moment aan tafel, met een open Bijbel en gedachten die alle kanten opgingen, niet mislukt was, maar precies de plek was waar het licht werd aangestoken.
Ik hoop dat dit een stukje bemoediging mag zijn voor wie dit herkent. Voor wie goede voornemens had, maar struikelt over afleiding en onrust. Stille tijd hoeft niet perfect of rustig te zijn. Juist midden in het rommelige, als wij Hem zoeken met een open Bijbel en een hoofd vol gedachten, laat Hij Zijn licht helder schijnen.
Elloise Wakker-Bakker (26)